«ὃς ἐκάθισεν ἐν δεξιᾷ τοῦ θρόνου τῆς μεγαλωσύνης ἐν τοῖς οὐρανοῖς». (Προς Εβραίους 8:1)
Συχνά μου αρέσει να φαντάζομαι τον Χριστό να κάθεται στα δεξιά του θρόνου του Θεού. Την εικόνα αυτή έχω κάποιες φορές στον νου μου όταν προσεύχομαι, καθώς με βοηθάει θυμίζοντάς μου ότι ο Χριστός είναι εκεί και μεσιτεύει για εμένα. Για πολύ καιρό όμως, χωρίς να το καταλάβω, φανταζόμουν τον Χριστό, στο «δικό μου» δεξιά, στα αριστερά, δηλαδή, και όχι στα δεξιά του θρόνου του Θεού.
Ίσως αυτή είναι μία ασήμαντη για τον Θεό λεπτομέρεια της φαντασίας μου, αλλά με πολλή δυσκολία μπορώ πλέον να τοποθετήσω στη σκέψη μου τον Χριστό εκεί που πραγματικά είναι, στα δεξιά του θρόνου, καθώς έτσι έχω συνηθίσει.
Αυτό μου θυμίζει ότι πολλές φορές οι άνθρωποι φτιάχνουμε έναν δικό μας Θεό στο νου μας, έναν Θεό που μας βολεύει, ή που έχουμε συνηθίσει, και που δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα. Η Αγία Γραφή μας πληροφορεί πολύ καλά για τον χαρακτήρα και τις ιδιότητες του Θεού και πρέπει να τη μελετούμε, για να μην πέσουμε σε αυτήν την παγίδα.
Ας δούμε σύντομα μερικά πράγματα για τον Θεό μέσα από τη Γραφή και πώς αυτά διαφέρουν από την εικόνα που εμείς οι άνθρωποι φτιάχνουμε συχνά γι’ Αυτόν, είτε επειδή μας βολεύει, είτε από άγνοια.
Ο Θεός είναι δίκαιος:
Πολλοί άνθρωποι χρησιμοποιούν το επιχείρημα «πώς είναι δίκαιος Θεός, αφού αφήνει τόσο κακό να συμβαίνει στον κόσμο;», κατηγορώντας τον ως άδικο. Άλλοι πάλι νομίζουν ότι οι πράξεις τους δεν θα έχουν επιπτώσεις και ότι ο Θεός δεν θα ασχοληθεί μαζί τους. Η πραγματικότητα, όμως, είναι ότι ο Θεός τίποτα δεν θα αφήσει να περάσει ατιμώρητο, αλλά θα υπάρξει η ημέρα της τελικής κρίσης. «Kαι καθώς είναι αποφασισμένο στους ανθρώπους μία φορά να πεθάνουν, ύστερα δε από τούτο είναι κρίση·» (Προς Εβραίους 9:27,Κατά Ματθαίον12:36,Πράξεις Αποστόλων 17:31, Β΄ Κορινθίους 5:10, Προς Εβραίους 4:13). Μακροθυμεί όμως και δίνει χρόνο ο Θεός, θέλοντας να σώσει τους ανθρώπους που παραμένουν αμετανόητοι.
«Δεν βραδύνει ο Kύριος την υπόσχεσή του, όπως μερικοί το θεωρούν αυτό βραδύτητα· αλλά μακροθυμεί σε μας, μη θέλοντας μερικοί να απολεστούν, αλλά όλοι νάρθουν σε μετάνοια». (Β΄ Πέτρου 3:9)
Ο Θεός είναι αγάπη:
Πολλοί έχουν στον νου τους τον Θεό ως έναν σκληρό τιμωρό που κάθεται στο θρόνο του και δείχνει τους ανθρώπους με το δάχτυλο. Έτσι, δεν θέλουν τίποτα να έχουν να κάνουν μαζί του. Η πραγματικότητα, όμως, είναι ότι ο Θεός αν ήθελε, θα μας είχε τιμωρήσει όλους ήδη. Με την πρώτη αμαρτία που κάναμε θα είχαμε τελειώσει. Όπως εξηγήσαμε όμως προηγουμένως, ο Θεός είναι μακρόθυμος, και αυτό είναι ένα χαρακτηριστικό της έμπρακτης αγάπης Του. «Ο Θεός είναι αγάπη» (Α΄ Ιωάννου 4:8). Περισσότερο από αυτόν ποτέ κανείς δεν μπόρεσε, ούτε θα μπορέσει να μας αγαπήσει. «Eπειδή, με τέτοιον τρόπο αγάπησε ο Θεός τον κόσμο, ώστε έδωσε τον Yιό του τον μονογενή, για να μη χαθεί καθένας που πιστεύει σ’ αυτόν, αλλά να έχει αιώνια ζωή». (Κατά Ιωάννην 3:16)
Ο Θεός ασχολείται με τους ανθρώπους:
Σε αντίθεση με την πεποίθηση ότι ο Θεός υπάρχει, αλλά είναι κάπου εκεί μακριά στον Ουρανό και δεν ασχολείται με τους ανθρώπους, η Αγία Γραφή μας πληροφορεί ότι ο Χριστός ήρθε στη γη, έγινε όμοιος με εμάς και οδηγήθηκε μέχρι τον θάνατο για εμάς (Προς Φιλιππησίους 2:5-8). Η πεποίθηση αυτή της αδιαφορίας του Θεού, συχνά αρέσει στους ανθρώπους, καθώς θέλουν να ζουν τη ζωή τους όπως αυτοί επιθυμούν και να συνεχίσουν να αμαρτάνουν ανενόχλητοι. Μία ακόμα εξαιρετική απάντηση σε αυτήν τη θεωρία είναι ο Ψαλμός 139 (Ψαλμός 138 στο κείμενο των Εβδομήκοντα) στον οποίο ο Θεός φαίνεται παντογνώστης της ζωής και του περπατήματος του ανθρώπου (εδάφια 1-12), ενεργός και παρών στη δημιουργία του (εδ. 13-16), και μάλιστα ως κάποιος που έχει σκοπούς/σχέδια για αυτόν (εδ. 17-18).
Ο Θεός είναι καρδιογνώστης:
Συχνά νομίζουμε ότι μπορούμε να κρύψουμε από τον Θεό, αυτά που έχουμε στην καρδιά μας. Η αλήθεια όμως είναι ότι όχι μόνο δεν μπορούμε να τα κρύψουμε από τον Θεό, αλλά πολλές φορές ούτε καν από τους ανθρώπους, καθώς «από το περίσσευμα της καρδιάς μιλάει το στόμα» και «ο καλός άνθρωπος βγάζει τα καλά από τον καλό θησαυρό τής καρδιάς· και ο πονηρός άνθρωπος βγάζει τα πονηρά από τον πονηρό θησαυρό». (Κατά Ματθαίον 12:34-35).
Τίποτα δεν μένει κρυφό από τον Θεό. «Eπειδή, ο λόγος τού Θεού είναι ζωντανός, και ενεργός, και κοφτερότερος περισσότερο από κάθε δίκοπη μάχαιρα, και εισχωρεί βαθιά, μέχρι διαίρεσης και της ψυχής και του πνεύματος, μέχρι τούς συνδέσμους και τους μυελούς, και διερευνάει τούς συλλογισμούς και τις έννοιες της καρδιάς. Kαι κανένα κτίσμα δεν είναι αφανές μπροστά του, αλλά όλα είναι γυμνά και εκτεθειμένα στα μάτια του, προς τον οποίο έχουμε να δώσουμε λόγο». (Προς Εβραίους 4:12-13)
Ο Χριστός είναι η Οδός:
Πολλοί θέλουν να πιστεύουν ότι υπάρχουν πολλοί δρόμοι προς τον παράδεισο, καθώς αυτό είναι το λιγότερο προσβλητικό προς τους άλλους. Ίσως αυτό να ακούγεται ωραίο στο αυτί, κρύβει όμως, μια μεγάλη παγίδα, η οποία οδηγεί στην απώλεια. Ο Χριστός είπε ξεκάθαρα: «Eγώ είμαι ο δρόμος, και η αλήθεια, και η ζωή· κανένας δεν έρχεται προς τον Πατέρα, παρά μόνον διαμέσου εμού·» (Κατά Ιωάννην 14:6)
Ο Χριστός δεν είναι απλώς ένας ακόμα δρόμος. Δεν γίνεται, λοιπόν, να πιστεύουμε στον Χριστό, αλλά να δεχόμαστε και τον Βούδα. Δεν γίνεται να ακολουθούμε τον Χριστό και τον Μωάμεθ, ούτε να κάνουμε το θέλημα του Χριστού και αυτό της σαρκός.
Καθώς μελετάμε την Αγία Γραφή, ας διορθώνουμε την λανθασμένη εικόνα και αντίληψη που σχηματίζουμε για τον Θεό. Ας τον τοποθετήσουμε εκεί που πραγματικά είναι, στα δεξιά του θρόνου της μεγαλοσύνης. Ας τον γνωρίσουμε, λοιπόν, όπως είναι, και όχι ως έναν Θεό που δεν τον νοιάζει αν αμαρτάνουμε, δεν τον νοιάζει να είναι προτεραιότητα στη ζωή μας, ή που αδιαφορεί και δεν μας αγαπάει. Ας του ζητάμε στην προσευχή να μας αποκαλυφθεί και να συνεχίσει να μας αποκαλύπτεται, καθώς θα τον γνωρίζουμε όλο και περισσότερο, στο στενό μονοπάτι που περπατάμε μαζί Του, προς τη Δόξα.
«O Iησούς Xριστός είναι ο ίδιος χθες και σήμερα, και στους αιώνες». (Προς Εβραίους 13:8)