Ξημερώνει ένα όμορφο πρωινό στο Διδυμότειχο Έβρου. Στα ανατολικά ξεπροβάλλει μια τεράστια λίμνη, βαμμένη στα χρώματα του ήλιου. Μια πορτοκαλί λωρίδα φωτός διασχίζει σαν πινελιά την επιφάνεια των νερών. Μα τι όμορφο και γαλήνιο τοπίο!
Η πραγματικότητα όμως κρύβει κάτι το όχι τόσο ρομαντικό. Δεν πρόκειται για κάποια λίμνη, ούτε θάλασσα, αλλά για πλημμυρισμένες εκτάσεις. Χωράφια και περιουσίες ανθρώπων, όλα βυθισμένα σε έναν τεράστιο όγκο νερού.
Βλέποντας αυτό το θέαμα, είναι λογικό να αναρρωτηθεί κανείς, «πώς γίνεται από μια τέτοια καταστροφή να δημιουργείται ένα τόσο γαλήνιο σκηνικό;»
Η ζωή του πιστού συχνά θυμίζει αυτό ακριβώς το περιστατικό. Ένα συνταρακτικό γεγονός, έρχεται ξαφνικά και με ορμή, όπως η πλημμύρα, αφήνοντας πίσω θλίψη και ερωτηματικά, ίσως και απόγνωση. Όταν τα σύννεφα όμως αρχίσουν και διαλύονται, η λάμψη του φωτός του Κυρίου αντικατοπτρίζεται στην επιφάνεια. Πλέον, του μοιάζουμε περισσότερο! Η πλημμύρα μπορεί να είναι ακόμα εκεί, και τα νερά να χρειάζεται πολύς καιρός για να στεγνώσουν. Η γαλήνη Του όμως μας πλημμυρίζει! Ο Θεός δεν μας εγκαταλείπει, αλλά μας δίνει την δική του λαμπρότητα!
«O Kύριος να επιλάμψει το πρόσωπό του επάνω σου, και να σε ελεήσει!»
ΑΡΙΘΜΟΙ 6:25